Fot. Anna Semerowa

W Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego w Iwano-Frankiwsku 21 marca 2026 roku odbyło się spotkanie z okazji Światowego Dnia Poezji. Wydarzenie pod hasłem „Miłość na przestrzeni wieków” zgromadziło młodzież i osoby dorosłe, tworząc przestrzeń do wspólnego przeżywania słowa, muzyki i emocji.

Już od pierwszych minut można było odczuć, że nie będzie to jedynie spotkanie z literaturą. To była także chwila zatrzymania się nad tym, co w codzienności często pozostaje niedopowiedziane. Polska i ukraińska poezja wybrzmiewała nie tylko w interpretacjach, lecz także w skupieniu słuchaczy i w sposobie, w jaki uczestnicy dzielili się swoimi przemyśleniami.

„Poezja jest piękna. Poezją można wyrazić swoje uczucia, można wyrazić swój gniew. Moim zdaniem to też forma terapii – gdy chcemy coś wykrzyczeć, zamiast podnosić głos, możemy napisać wiersz” – powiedziała Alina Czirkowa, dyrektor Centrum Kultury Polskiej i Dialogu Europejskiego w Iwano-Frankiwsku.

Choć świat wokół nas pędzi, a język ewoluuje, rdzeń ludzkich doświadczeń pozostaje niezmienny. Na ponadczasowość tematu zwracano również uwagę podczas wydarzenia.

Fot. Anna Semerowa

„Tematem, który zawsze towarzyszył ludziom, była miłość. Zmieniało się wszystko – technologia, poetyka, słownictwo. Jednak ludzie zawsze kochali tak samo” – tłumaczyła Irena Werbiana, wprowadzając słuchaczy w literacką podróż przez epoki.

Z każdą kolejną interpretacją spotkanie przeradzało się w intymną opowieść o człowieku. Głos oddano także uczestnikom, dla których miłość ma konkretne barwy i zapachy.

„Dla mnie miłość jest ciepła i radosna. Dla kogoś innego może być czerwona. To miłość do kwiatów, miłość do wszystkiego, co wypełnia życie tym, co najlepsze” – dzieliła się swoimi odczuciami Renata Popadyniec, uczestniczka wydarzenia.

Podczas spotkania można było zauważyć, że poezja nie funkcjonuje w oderwaniu od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – bardzo mocno ją dopełnia. Pojawiało się poczucie, że każde słowo może zostać odebrane inaczej, ale jednocześnie każdy odnajduje w nim coś własnego.

Wspólne czytanie i słuchanie stworzyło przestrzeń, w której różne pokolenia mogły wymienić się perspektywami. W takich momentach literatura przestaje być tylko przedmiotem interpretacji – staje się przestrzenią spotkania. Z drugim człowiekiem i z samym sobą.

Tekst: Anna Semerowa 

Zdjęcia: Anna Semerowa